Bir zamanlar, uçsuz bucaksız bir kum çölünün ortasında, yemyeşil yapraklarıyla dibine gölge ve serinlik veren bir ağaç varmış.
Çölün kavurucu ve acımasız sıcağı, kumları kızdırır ama bu ağacın yeşil yapraklarını kurutamazmış.
Kızgın güneş ne yaparsa yapsın, yapraklar hep yeşil ve parlak olurmuş.
Güneşin sıcağından bunalıp kaçan tüm hayvanlar, bu ağacın gölgesinde dinlenir, esen rüzgarın tüylerini okşayışına kendilerini kaptırıp, uyuklarmışlar kaygısızca.
Ağacın dalları arasına yuva yapmış olan kuşlar, yaprakların gölgesinde güneşten korunup, kanat çırparak daldan dala uçuşur, şarkılar söylermişler mutluluk içinde.
Çölün ortasında, kızgın kumlarla çevrili bu ağacın nasıl beslendiğini mi merak ediyorsunuz? Söyleyeyim: Sevgi ve mutlulukla beslenirmiş bu ağaç.
Diğer ağaçlar gibi topraktaki suyu ve besinleri çölde bulamadığı için, sevgi ve mutluluktan sağlarmış gereksinimini.
Bu ağacın sevgiden oluşan besini, diğer tüm ağaçlardan ayrı bir özellik katarmış ona.
Yaprakları daha canlı, gölgesi daha serin, gövdesi daha güçlüymüş.
Ona “Sevgi Ağacı” derlermiş.
Gölgesinde barınan havyanların sevgisi, dallarında ötüşen kuşların neşesi, ağacı sevindirirmiş.
Bu uçsuz bucaksız çölde işe yaradığını anlayıp, daha çok sevgi ve mutluluk yaymak için yaşarmış.
Güneş bile, o kavurucu sıcağını tüm çöle yayan, suyu buharlaştıran, toprağı kurutan acımasız güneş bile, ona sevgiyle eğilir, ışınlarını ağacın üstüne yansıtmamaya çalışırmış.
Ağaç, dibindeki hayvanların sevgisi çoğaldıkça büyür, büyüdükçe dallarını açar, yapraklarını kabartır, daha . çok gölge yapmaya çalışırmış.
Rüzgar da onu pek severmiş.
Çölde köşe bucak dolaşıp, kumları öfkeyle bir yerden ötekine savurup duran rüzgar bile, ağacın çevresine gelince yumuşar, gölgesinde uyuklayan hayvanları serinletmeye çalışırmış.
Hafif hafif estikçe, ağaç da yapraklarını sallar, çöl sıcağını uzaklaştırırlarmış el birliğiyle.
Çöl ortasındaki Sevgi Ağacı, gölgesinde yaşayan hayvanların sevgi ve mutluluğuyla beslenip büyürken, gölgesindeki hayvanları da mutlulukla doyururmuş.
Ağacın gölgesinde kediyle fare kucak kucağa uyurken, köpekler kedilerin tüylerini yalarmış.
Ağacın gölgesi büyüdükçe, altında daha çok hayvan barınır olmuş.
Ağacın yaprakları büyüdükçe kalp biçimini alıyor, sevgiyle çarpıyormuş “pıt, pıt” diye.
Bir gün, tüm havyanlar Sevgi Ağacının gölgesinde mutluluk içinde yaşayıp giderken, uzaktan bir tilkinin kumlar üzerinde sürünerek ağaca doğru geldiğini görmüşler.
Hepsi birden el etmişler tilkiye, “Çabuk yürüsün, ağacın gölgesine sığınsın” diye.
Tilki tam ağaca yaklaşacağı sırada, sıcak çöl güneşi onun tüm gücünü emivermiş.
Zavallı tilki, bitkin bir durumda kumlar üzerinde serilip kalmış boylu boyunca.
Hemen üç küçük çöl . faresi, kumların arasında yuvarlana yuvarlana, ölmek üzere olan tilkiye koşmuşlar.
Kuyruğundan ve ayaklarından çekiştire çekiştire, ağacın gölgesine taşımışlar onu bin bir güçlükle.
Tilki kendinden geçmiş bir durumda, ağacın gölgesinde hareketsiz yatarken, tüm hayvanlar sevinç çığlıkları atmışlar: “Yaşasın tilkicik kurtuldu” diye.
Hepsi de Sevgi Ağacının gölgesinin tilkiyi iyi edeceğini, bitkin ve baygın yatan tilkinin bir süre sonra kendine geleceğini biliyorlarmış.
Sevgi Ağacı, çevresindeki havyanların düşündüklerini doğrularcasına, kalp biçimindeki yapraklarını eğmiş tilkinin üzerine.
Dallarını ve yapraklarını sallamış, serinletmiş sıcaktan bitkin düşen tilkiyi.
Sonra rüzgar yardıma gelmiş.
En yumuşak okşayışıyla serin serin üflemiş tüylerini.
Diğer hayvanlar sevinç gösterisini sürdürmüşler, “Ağaç daha çok beslensin, . tilkiyi kurtarsın” diye.
Kuşlar cıvıl cıvıl ötüşmüşler, “Yapraklara renk gelsin, pıt pıt kalp gibi çarpsın” diye.
Sevgi ve mutluluk ilacını alan tilki, yavaş yavaş kendine gelmeye başlamış.
Önce soluk almış derinden.
Ciğerlerine sevgi ve mutluluğu çekmiş bir nefeste.
Kanı ısınmış.
Kuyruğunu sallamış mutlulukla.
Ayaklarını oynatmış yavaşça.
Kendine gelip gözlerini açınca, çevresinde oynaşan, mutluluk çığlıkları atan havyanlara bakmış gülümseyerek.
Sevgi Ağacı onu iyileştirip, eski gücüne yeniden kavuşunca, kendine gelmiş ve birden ayağa kalkmış.
Şöyle bir gerindikten sonra silkinmiş.
Tüylerine yapışmış çöl kumlarını temizlemiş daha güzel görünmek ve rahatlamak için.
Kumlardan arındıktan, Sevgi Ağacının gölgesinde mutluluğu kana kana içip, kendine geldikten sonra, tüm hayvanlara teşekkür etmiş, yardımlarını esirgemeyip, kendisini hayata döndürdükleri için.
Ama tilki bu rahat durur mu? Hayvanların arasında dolaştıkça sinsi sinsi, birinden aldığını diğerine, bire bin yalan katıp, aktarmaya başlamış.
Hayvancıklar eskisi gibi birbirlerini sevgiyle okşayacaklarına, birbirlerine hırlamaya başlamışlar.
Dişlerini gösterip, bir diğerini kovalamışlar düşmanca.
Onların birbirlerine kızıp hırlamaları tilkiyi pek sevindirmiş.
Sinsice gülmüş: “Yaşasın, aralarındaki dostluğu yıktım” diye.
Dosluk ve sevgi yıkılıp, hayvanlar birbirlerine düşünce, birlikteliklerinden doğan güçleri kalmayacak, tilki de bir yolunu bulup, tek tek tuzağa düşürüp yiyecekmiş havyanları.
Kurgusunu sinsice uygularken düşünememiş Sevgi Ağacına zarar verdiğini.
Havyanların birbirlerine olan sevgisi ve güveni azalınca, ağaç beslenemez olmuş.
Önce yaprakları küçülmüş, mutluluk suyunu içemediği için.
Sonra güneşin yakıcı ışınlarına engel olamamış.
Küçülen yaprakların arasından sızan ışınlar, gölgesini azaltmış.
Barış yok olmuş.
Barışın yerini korku ve kuşku almış.
Kuşlar dallar arasında kaçışıp durmuşlar, tilkinin tuzağından kurtulmak için.
İçlerine bir korkudur girmiş.
Korkan kuş ötebilir mi? Susmuşlar hepsi de.
Sevgi olmayınca . güçsüz kalan ağacın dalları zayıflamış, yaprakları dökülmüş süzülerek.
Rüzgar da yardım edemez olmuş ağaca.
Sıcak kumlar üflemiş gölgesine.
Tüm hayvanlar, kum fırtınalarından korunmak için kovuklara sinmişler, birbirlerinden uzak.
Kaçışan, kovalanan hayvanlar varmış ağacın tükenmek üzere olan gölgesinde…
Bu duygusal yıkımı gören üç küçük fare bir kenara çekilip, aralarında bir plan yapmışlar; Diğer hayvanlar görmeden, kimse ne yapmak istediklerini bilmeden, tilki duymadan.
Bir gün tilki sıcakta uyuklarken miskin miskin, yanına yaklaşmışlar sessizce.
Zayıflamış gölgeden sürükleyerek, kızgın çöl kumunun üzerine taşımışlar tilkiyi uyandırmadan.
Sıcak çöl güneşi durur mu? Hemen atılmış tilkinin üzerine.
Daha önce yarım kalan işini bitirmiş.
Almış tilkinin tüm gücünü.
Sıcak çöl güneşi tilkinin gücüyle doyarken, üç küçük fare, zayıflamış gölgenin altında duran diğer hayvanlara seslenmişler.
Aralarındaki kavgaya son vermelerini, yoksa sevgi ağacının tümüyle güçsüz kalacağını, kendi sonlarının da tilkininkinden pek farklı olmayacağını anlatmışlar dilleri döndüğünce.
Önce hayvanlar homurdanmış ve farelerin sözlerine kulak asmak istememişler, ama her an gücü tükenen Sevgi Ağacının acı dolu yakarışları ve ağla***** dökülen yapraklarını görünce çaresiz boyun eğmişler söylenenlere.
Birbirlerine sarılıp özür dilemişler.
Eskisi gibi barış, sevgi ve mutluluk içinde yaşamak istediklerini dile getirmişler ağla*****.
Utanç gözyaşları oluk oluk aktıkça, birbirlerine duydukları kini temizlemiş kalplerinden.
Sonra, kıpır kıpır çarpıntılarla sevgi yeniden filizlenmiş.
Çiçekler açmaya başlamış kalplerde.
Gülmüşler olanlara, kurnaz tilkinin yaptıklarını düşünüp.
Kuşlar da ötmeye başlamışlar mutluluğu müjdeleyerek.
Aralarındaki sevgi yeniden yeşerince, Sevgi Ağacı da susadığı mutluluktan içmiş kana kana.
Böylece Sevgi Ağacı yeniden canlanıp büyümeye başlamış.
Hem de eskisinden daha güçlü ve daha görkemli olmuş…
Yaşamları eski günleri aratmayıp daha da iyi olunca, tüm hayvanlar bir araya gelmişler.
Bir tanecik Sevgi Ağacını korumak istemişler.
Onu her yere yaymak için kuşlar görevlendirilmiş.
Kuşlar sevgi ağacının tohumlarını uçurup, her gittikleri yere dikeceklermiş.
Böylece, Sevgi Ağacı bir yerde solup, yok olmaya yüz tutsa da, bir başka yerde büyümeye devam edebilecekmiş.
Sevgi Ağacını olası tehlikelerden uzak tutmak ve onu daha güvenle büyütmek için, görünmez yapmaya karar vermişler.
Kuşlar, görünmeyen Sevgi Ağacı tohumlarını, dünyanın her yerine yaymışlar.